στους γνωστούς άγνωστους δρόμους της πόλης

  Αν ζούσες σ' άλλη εποχή, θα κουβαλούσες μαζί σου ένα τετραδιάκι για να σημειώνεις τους δρόμους και τις διευθύνσεις που συναντάς καθώς περπατάς. Έλα τώρα, και σε άλλη εποχή να ζούσες, πάλι ανοργάνωτη θα ήσουν. Να είναι καλά το google map, το σκονάκι που σου λέει από πού πέρασες. Βγαίνεις απ΄ το Chocolat, και προχωράς στην άδεια Αποστόλου Παύλου με τα χιλιάδες τεμαχισμένα μάρμαρα (ή όποιο άλλο υλικό), να ξαπλώνουν κουρασμένα κάτω από τα πόδια σου. Σκοντάφτεις που και που σε ακατέργαστες προεξοχές που δεν διαλύουν όμως αυτή την αρμονία του χρώματος και των σχημάτων. Από πάνω η ακρόπολη, με την σιωπηρή της επιβλητικότητα, που θυμίζει σκηνικό βγαλμένο από ταινία εποχής. Σε λίγο θα εμφανιστούν κυρίες με μακριά φουστάνια και κύριοι με κοστούμια και ψηλά καπέλα, απροσδιόριστης ιστορικής προέλευσης. Σου ήταν άλλωστε, πάντα δύσκολο να συγκρατείς ημερομηνίες και χαρακτηριστικά εποχών. Μπορεί να έπαιρνες καλούς βαθμούς στην ιστορία, όμως στο κεφάλι σου, όλοι συζούν και με κάποιον τρόπο δεν εμποδίζει ο ένας τον άλλο. Κανείς δεν έρχεται.
  Απέναντι βλέπεις δύο μεγάλες αφίσες, τη μία που γράφει "Ένα μουσείο για το γκάζι" σε ασπρόμαυρο χρώμα και μια για κάποια χριστουγεννιάτικη γιορτή που πέρασε. Θυμάσαι το καλοκαίρι, με τον πανέμορφο μιγά, γάλλο τουρίστα, τις παραφουσκωμένες κυρίες που ισορροπούσαν πάνω σε πλατφόρμες, τα σανδάλια σου που κόπηκαν καθώς έτρεχες για να μην αργήσεις και τους πλανόδιους πωλητές κοσμημάτων. Θυμάσαι πως στη θέση αυτών των δύο αφισών, υπήρχε εκείνη της συναυλίας της Νατάσσας Μποφίλιου την Τρίτη 5 Ιουλίου στην Τεχνόπολη. Έλεγες σε όλους πόσο υπέροχη ήταν, είναι και θα είναι. Προχωράς.
  Ανάμεσα σε κακόγουστες και συνωστισμένες καφετέριες με ξένα ονόματα και βασανιστική μουσική, διακρίνεις το μουσείο ηρακλειδών στο νούμερο 16. Θυμάσαι κάποιες απ' τις εκθέσεις που έχεις δει εκεί. Τις χορεύτριες του Degas και κάτι άλλο με γεωμετρικά σχήματα που σας πήγε το σχολείο. Η ώρα 5 και. Όλες οι πόρτες σφραγισμένες και μοναδική ανοιχτή θέα, το κατάστημα των σουβενίρ στο ύψος των παπουτσιών σου. Κάτι χρωματιστά αναμνηστικά που δεν σε εντυπωσιάζουν ιδιαίτερα, το άσπρο περίγραμμα από τα ποστερ των εκθέσεων, και μια χορεύτρια του Degas ξεχασμένη με την χαρακτηριστική της καμπουρίτσα στο εξώφυλλο ενός χοντρού βιβλίου.
  Η μουσική από τις καφετέριες δεν σου επιτρέπει να ρεμβάσεις με την ησυχία σου και αποφασίζεις να στρίψεις στην αμφικτύωνος. Βλέπεις μια σκοτεινή βιτρίνα με πολύ πολύ μικρά ραφάκια που γράφει "εισαγωγές", ή κάτι παρόμοιο. Αμέσως βάζεις με τον νου σου κοσμήματα από την Αφρική και άλλα τέτοια, πολλά υποσχόμενη η βιτρίνα αλλά στο θησείο βρίσκεσαι, γιατί όχι; Πλησιάζεις και καμία σχέση. Το κραυγαλέο faux bijoux στο μεγαλείο του. Ψεύτικα κρύσταλλα που πασχίζουν να λάμψουν και να εντυπωσιάζουν. Αδιάκριτος ο τρόπος τους. Δεν πειράζει. Συνεχίζεις να ανεβαίνεις.
  Διασταύρωση Νηλέως, λέει ο χάρτης. Εκεί είδες δύο μηχανάκια, όχι βέσπες, μάλλον σαράβαλα τα λες, σαν κι αυτά που έχουν οι παππούδες στο Άργος μέσα στα χωράφια ανάμεσα στις πορτοκαλιές. Το ένα πράσινο και το άλλο μπλε. Παρκαρισμένα συμμετρικά το ένα δίπλα στο άλλο μπροστά από μια βιτρίνα με το αρχαίο και ξεβαμμένο διαφημιστικό περίγραμμα της coca cola. Για να φτάσεις στην παράλληλη, την Ακάμαντος, ανεβαίνεις κάτι άσπρα κακοχτισμένα σκαλιά, σαν να βρίσκεσαι σε κυκλαδίτικο νησί. Κάπου εκεί φτάνεις στον προορισμό σου, αλλά βλέπεις και τον λόφο του Στρέφη, όπως σου είπαν ότι λέγεται, να ανυψώνεται αργά και χωρίς πολύ θόρυβο.
  Στο google map βέβαια, ο λόφος δεν εφάπτεται με αυτόν τον δρόμο, άρα κάπου, κάτι λάθος έκανες. Την άλλη φορά θα κρατήσεις σημειώσεις. Από άλλη μια, όμορφη βόλτα σε κάποιο τετράγωνο, κάπου στην Αθήνα. Όταν θα ξαναχαθείς στους γνωστούς άγνωστους δρόμους της πόλης.