Εκεί που κρύφτηκε το πνεύμα των ημερών.

Χριστούγεννα. Λιγωτικά μελομακάρονα και αποτυχημένοι κουραμπιέδες που ξαπλώνουν άθικτοι στο τραπέζι του σαλονιού, μέχρι να μπαγιατέψουν επισήμως και να πεταχτούν στα σκουπίδια. Δέντρο που ακόμα μυρίζει όπως όλα τα χρόνια ακόμη κι αν δεν προλάβατε να το στολίσετε όλοι μαζί. Πάντα σε ενοχλούσε το τσίμπιμα από τα κλαδιά, καθώς περνούσες τις μπάλες αλλά πιο πλάκα είχε από τώρα. Βιβλία που αντί να τα διαβάσεις πλάι στο μαγικά φωτισμένο δέντρο, δεν αντέχεις και τα ξεπετάς στις διαδρομές του μετρό και του προαστιακού. Δώρα που υποτίθεται ότι φέτος θα ήταν πιο συμβολικά, λιγότερο φανταχτερά και περισσότερο ανεπίσημα από τις προηγούμενες χρονιές. Πιο όμορφα. Τραπέζια και συγκεντρώσεις που επαναλαμβάνονται πατροπαράδοτα, μερικά πετυχημένα και άλλα, ένα βήμα πριν σκάσει αυτή η μάσκα της οικειότητας, της βεβιασμένης και της άτυπα υποχρεωτικής. Ρούχα που το εορταστικό κλίμα συγχωρεί, στιβαγμένα στη πολυθρόνα απέναντι από την ντουλάπα, κάθε χρόνο πιο άχρωμα κάθε χρόνο πιο συνηθισμένα. Ίωση. Αντιβίωση, seretide και σιρόπια, που δεν κατάφερες να τα πάρεις με την σωστή σειρά. Συσκευασίες από καθαριστήρια, με κοστούμια, πουκάμισα και τα "γιορτινά" όλων. Τα χερουβίμ στο ραδιόφωνο, που όταν ατονίσουν, αντικαθίστανται από άλλους χριστουγεννιάτικους ύμνους, οι οποίοι (διαπίστωση) είναι ανεξάντλητοι. Η μετάλαξη ακόμη και των πιο προβληματισμένων γνωστών σου, σε μεταλαμπαδευτές της αγάπης και της αλληλεγγύης λόγω των ημερών. Τα κλειδιά του σπιτιού σου που χάθηκαν στη μετάφραση. Ποτήρια κρασιού στον νεροχύτη και πιάτα που δεν αντέχεις να βάλεις στο πλυντήριο. Σακούλες κόκκινες, με ξεκάρφωτα συνθήματα του τύπου "give joy", σε μορφή εντολής. Φίλοι που επέστρεψαν στη πατρογονική γη για λίγες μέρες και σου λείπουν. Το blue tack (σου το είπαν το όνομα στα ελληνικά αλλά δεν το θυμάσαι) που αποδυναμώθηκε μπροστά στο σθένος του ζεστού αέρα απ' το air condition και άφησε τις πιο πολύτιμες αφίσες σου να αιωρούνται άχαρα μέχρι να πιάσουν πάτωμα. Η συσκευασμένη σόμπα που προσπαθούσε να στερεώσει με τα πόδια της η κυρία στο τρένο. Το "τανγκό των Χριστουγέννων" που σε κάνει να ερωτευτείς γενικά και αόριστα. Ανώφελες συναντήσεις με ανθρώπους που το νόημα τους έχει αλλάξει ριζικά για εσένα. Ή που έτσι νομίζεις. Συναντήσεις για το τίποτα και από απλή νοσταλγία. Νοσταλγία προς κάτι αόριστο. Συναντήσεις στα προσεχώς, που σε φέρνουν ξανά σε σημείο μηδέν. Ευχές. Για το νέο έτος; Όχι. Πέρσυ πέτυχες ακριβώς το αντίθετο από αυτό που ζήτησες. Όχι ευχές φέτος. Φλουρί στις υπερτροφικές βασιλόπιτες του Βάρσου. Δύο βασιλόπιτες. Δεν ξέρεις γιατί. "Το ροζ που δεν ξέχασα" του Ξανθούλη και "Τα σακιά" της Καρυστιάνη. Ειδικά τα σακιά. Όχι για το κεντρικό νόημα. Για μια εικόνα, προς το τέλος τους, την λες και άσχετη με το σασπένς. Δύο παραδομένοι στον χρόνο παππούδες στο σπίτι, περιμένοντας την αποκλειστική, που η γυναίκα λέρωσε το κρεβάτι τους και εκείνος δεν κατάφερε να την κουνήσει και να την καθαρίσει μόνος του, αλλά αποφάσισε να την πάρει αγκαλιά, να υπομείνει την σκατίλα και να της μιλάει για τραγούδια και για πράγματα που ζήσανε. Τρελό, αλλά αυτή είναι η αγαπημένη σου εικόνα των Χριστουγέννων. Γιατί είναι τόσο ιδανική και τόσο βρώμικη. Καθόλου βρώμικη, βασικά. Άργησες αλλά το βρήκες το χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Μες στα σκατά. Μαγκιά σου.