Το τραγούδι της οργής

  Ψέματα είναι πως τις τελευταίες μέρες επικρατεί ησυχία; Τα νέα συνεχίζουν να διαδίδονται, όμως όλα παρουσιάζονται σαν να έχουν μπει σε μια σειρά. Ένα τελετουργικό παρακολουθείς, που πιστεύεις ότι κάπου θα σε βγάλει. Το χρειαζόσουνα. Και εσύ και οι άλλοι, να πιστέψετε ότι όλα θα πάνε καλά. Ακόμη κι αν δεν πεισθήκατε τελικά, ήταν μια ανάσα από όλα. Μια διέξοδος. Και έτσι, αποφάσισες για λίγο έστω να σωπάσεις. Σάμπως και πριν που φώναζες σε άκουγε κανείς;
  Άλλα είχες πει, ξέχασες; Είχες μείνει είτε από απόφαση, είτε από δειλία, όμως κάτι ήθελες να φτιάξεις. Αυτό μονάχα το διαισθανόσουνα. Και τώρα που είσαι πια εδώ, δεν ξέρεις από που να αρχίσεις και πώς να πορευτείς. Για αυτό και μόνο, το αναβάλλεις. Δεν θέλεις ούτε να σκεφτείς, ούτε να σχεδιάσεις, ούτε να ψάξεις για ιδέες. Η απάθεια που τώρα πια παραδέχεσαι, έρχεται και σκεπάζει τα πάντα.
  Νομίζεις πως κάτι κάνεις. Αυταπατάσαι, στην πραγματικότητα, ότι κάτι κάνεις. Όλο έξυπνες αναρτήσεις στο διαδίκτυο και πικρόχολα σχόλια για τους άλλους. Ας τους τους άλλους. Εσύ, τι κατάφερες; Και τι προσπαθείς να καταφέρεις; Είδες τελικά που με την πρώτη ευκαιρία μαζεύτηκες και συνήθισες κι εσύ. Το έχεις πάρει απόφαση. Έμαθες ότι τα δακρυγόνα που πετάνε είναι ληγμένα και λες ότι έχεις άσθμα για να μην πας. Δεν διαμαρτυρήσαι ούτε για το ότι οι υπόλοιποι ψεκάζονται σαν κουνούπια με δηλητήρια. Τι θα καταφέρω, λες. Διαφωνείς με την έλλειψη οργάνωσης στους αγανακτισμένους και στους υπόλοιπους διαδηλωτές και απλώς κάθεσαι και πάλι στο σπίτι σου.
  Ακούς ιδέες που σε ξεσηκώνουν, φτιάχνεις συνθήματα και τα φωνάζεις μέσα απ' τα κλειστά πατζούρια του σπιτιού σου. Δεν πήγες ποτέ σου παρακάτω. Και δεν ξέρεις άμα μπορείς.
  Σε έχει κουράσει να σε βλέπουν για γραφική. Στην πραγματικότητα όμως, δεν είναι αυτό που σε καταβάλει. Δεν είναι τα συνθήματα που είναι βρώμικα. Είσαι εσύ που τα βρωμίζεις. Είναι αυτή η βαθιά σου συνείδηση, ότι όσες φορές κι αν τα επαναλαμβάνεις, δεν τα κυνηγάς. Το ξέρεις ότι δεν τους δίνεις ευκαιρία, όσα άλλοθι και να βρίσκεις. Εσύ, όπως και οι άλλοι, παίρνεις λέξεις σπουδαίες και τις χρησιμοποιείς χωρίς βάση. Χωρίς κάτι το ρεαλιστικό, να γευτούν πραγματικότητα. Τις κάνεις ανούσιες. Και είναι αυτές οι ανούσιες λέξεις σου, αυτά τα ψέματα,που στραγγαλίζουν τα συνθήματα, όπως τα ήθελες στην αρχή.
  Τη ζωή σου την προβλέπεις. Είτε θα κάτσεις και θα βρίσκεις παρηγοριά σε τραγούδια που μιλάν για ματαιώσεις, είτε θα φύγεις και θα ξεχάσεις. Τον λόγο που σε κράτησε εκεί, στην αρχή τουλάχιστον. Δεν θα βρεις τον δρόμο για να αφήσεις κάτι πίσω σου. Όμως, όπου και να πας, η σιωπή πίσω από τις φωνές θα σε πνίγει. Και θα σε καταστρέφει, μαζί με το τίποτα που προσπάθησες.Γιατί τα προσχήματα ποτέ δεν είναι αρκετά. Και το να αγναντεύεις τη λήξη, δεν σημαίνει ότι τερμάτισες. Ακόμη κι αν δεν έφταιγες που δεν έβρισκες τον δρόμο.
 Δεν είσαι η φωνή της ενοχής. Μια κουβέρτα είσαι που καλύπτει τις δικές σου τύψεις. Που συνήθισες, κι εσύ. Γιατί κατά βάθος, ποτέ σου δεν πίστεψες σε τίτλους αβεβήλωτους. Κατά βάθος το ξέρεις, ότι άνθρωπος αποδεικνύεσαι κάθε ώρα και λεπτό.

Canzone Arrabbiata

Τραγουδάω για όποιον δεν έχει τύχη
τραγουδάω για μένα
οργισμένο τραγούδι λέω για τούτο το φεγγάρι
ενάντια σε σένα
ενάντια σ όποιον είναι πλούσιος και δεν το ξέρει
σ όποιον λερώνει την αλήθεια
περπατώ και τραγουδάω για την οργή που μέσα μου φουντώνει
Σκέφτομαι τόσο κόσμο στο σκοτάδι στης πόλης μέσα τη μοναξιά
σκέφτομαι τις χίμαιρες του ανθρώπου
όλα τα λόγια που λέει και ξαναλέει
Τραγουδάω για όποιον δεν έχει τύχη
τραγουδάω για μένα
οργισμένο τραγούδι λέω για τούτο το φεγγάρι
ενάντια σε σένα