Ρούχα εξόριστα

Λένε πώς τα ρούχα, τα φοράς με το μέσα και το έξω σου. Κάτι παίρνεις από μέσα και κάπως το βγάζεις εκτός. Για να το δείξεις, ακόμη κι αν δεν σου αρέσει η επίδειξη. Δεν το λένε επίδειξη αυτό που σε τρομάζει πιο πολύ. Το λένε, «προτροπή να διαστρεβλώσεις την αρχική σου πρόθεση». Αυτό το επιτηδευμένο σε ανησυχεί. Το μη διακριτικό. Το αλλαγμένο, για να δείξεις κάτι που δεν είσαι.

Περάσανε τα χρόνια και μάζεψες τα παλιά σου ρούχα, να τα βάλεις στην αποθήκη. Άλλα είναι πολύ φανταχτερά, μιάσματα της κάποιας, εικόνας σου. Αυτής που θέλεις πια να δείχνεις. Αυτής που κάπως ήταν, την κοίταγες για ώρα, πολλή, στον καθρέφτη και αποφάσισες ότι δεν θα πρέπει πια να είναι έτσι. Σκέφτηκες των άλλων, τα είδωλα στον καθρέφτη και βρήκες διαφορές. Και πείστηκες ότι μπορεί και αυτά τα ρούχα σου, να μην πετύχουν τελικά, αυτό που αρχικά είχες κατά νου. Όπως έγινε και με τους άλλους. Γι’ αυτό τα μάζεψες. Και δεν τα έδωσες σε κανέναν ρακένδυτο, που φοράει ό,τι του πετάξουν και έχει πια αρχίσει να αναζητά ένα ύφασμα σταθερό και επίμονο στον χρόνο, που θα τον κρατήσει για καιρό, που κάτι διαφορετικό μπορεί και να δείξει. Αφού, λες, ούτε εσένα δεν σε έντυσαν καλά.

Άλλα ρούχα σου είναι πια στενά. Σε κάνουν να νιώθεις άσχημα που έφαγες κάτι παραπάνω, χωρίς να ακολουθήσεις το διατροφικό πρόγραμμα που έχουν και οι άλλοι. Παίρνεις κορσέδες, τώρα, για να πείσεις και τους άλλους και εσένα, που κρυφοκοιτάζεις τρομαγμένος τον καθρέφτη, ότι μια χαρά είναι το πρόγραμμα της διατροφής σου. Ότι δεν κάνεις καταχρήσεις, αναζητώντας τον κορεσμό. Και για να αποφύγεις την σύγκριση με τότε, που χόρταινες πιο γρήγορα και είχες διαφορετικό έλεγχο του εαυτού σου. Τον έλεγχο της συνείδησης.

Δεν τα θέλεις τα στενά σου ρούχα, επειδή θα κυοφορήσεις παιδιά. Και σου είπαν ότι δεν πρέπει να τα πιέζεις με ρούχα που δείχνουν να σε στενεύουν. Ότι μπορεί να βγουν διαφορετικά. Και προβληματικά. Είναι δύσκολα τα διαφορετικά παιδιά. Έτσι σου είπαν. Μαζεύεις τα στενά σου ρούχα και φοράς τα άλλα, που σου δίνουν «σχήμα». Σαν κι αυτό που βλέπεις στην τηλεόραση να έχουν όσοι κουβαλάν παιδιά. Σαν κι αυτό που πρέπει να έχεις για να είσαι όμορφος, κι εσύ με το παιδί, κι εκείνο, όταν γεννηθεί. Τα μαζεύεις τα στενά σου ρούχα και δεν τα δίνεις ούτε αυτά σε άλλους, που μπορεί να κάνουν κι εκείνοι παιδιά. Γιατί ποιος έχει ανάγκη από στενά ρούχα; Ποιος έχει ανάγκη από διαφορετικά παιδιά; Έτσι σου είπαν.

    

Αυτό το διαστρεβλωμένο, το επιτηδευμένο, το μη διακριτικό, το αλλαγμένο, σε ανησυχούσε. Τότε που τα ρούχα σου δεν έμοιαζαν και σ’ εσένα στενά.