«Μεσάνυχτα στο Παρίσι». Πέραν από άλλους συμβολισμούς του έργου, ένα κομμάτι του με έβαλε σε σκέψεις. Το να βιώσεις για λίγο έστω τους εμπνευστές σου. Τους άτυπους μέντορές σου. Ανεξαρτήτως χωροχρονικού πλαισίου. Να μπορέσεις ένα βράδυ, να τους δεις ολοζώντανους μπροστά σου.
Αν μου δινόταν αυτή η ευκαιρία, δεν ξέρω ποιους θα ήθελα να πετύχω. Τον Νίκο Γκάτσο, τον Ξυλούρη, τον Μπέρτολ Μπρέχτ, τον Γιάννη Ρίτσο. Θα μου πεις, όλοι παρόμοιου βεληνεκούς και ύφους. Βαρετή και προβλέψιμη επιθυμία.
Από την άλλη, πόσο συναρπαστικό θα ήταν να μπορείς να βιώνεις καταστάσεις με ανώνυμους πρωταγωνιστές. Να ζεις πράγματα που θεωρείς απλά και αποδεκτά. Να τα βλέπεις μπροστά στα μάτια σου. Ακόμη κι αν εσύ δεν συμμετέχεις. Σκέψου να βρεθείς σε ένα σπίτι, τη στιγμή που φεύγουν τα αγόρια για τον πόλεμο. Ή τη στιγμή που επιστρέφουν. Σκέψου να βρεθείς στη Μακρόνησο, στα κελιά των εξορισμένων, και να μπορέσεις να ρήξεις μια κλεφτή ματιά στα σκονάκια με τους στίχους και τα συνθήματά τους. Σκέψου να μπορέσεις να γευτείς την αύρα όλων όσων θαυμάζεις μια ζωή.
Να βρεθείς στη πρώτη συναυλία της Μοσχολιού. Πριν γίνει θρύλος. Να είσαι εκεί όταν πέσει η χούντα και να νιώθεις πως «τώρα θα αλλάξει το σύμπαν ολόκληρο», όπως περιγράφουν οι μεγαλύτεροι. Έτσι, για την ψευδαίσθηση.
Σκέψου να μπορέσεις να περπατήσεις αθόρυβα μέσα στον χρόνο και να βρεθείς διάφανος όπου ονειρεύτηκες. Μπορεί και να ήταν καλύτερο να είσαι διακριτός, όπως συνέβη στην ταινία. Να συναναστραφείς αυτοπροσώπως με τα είδωλά σου. Όμως, η έλλειψη μιας κοινωνικής υπόστασης, σου επιτρέπει να είσαι όσο αδιάκριτος θέλεις και να παρατηρείς με προσοχή, ό,τι σου γεννά περιέργεια. Μπορείς ακόμη και να κρυφοκοιτάξεις στο ημερολόγιο των προγόνων σου. Δεν χρειάζεται να μετριάσεις τις παρορμήσεις σου, αλλά μπορείς να δεις και σαν σφουγγάρι τα μάτια σου να τραβήξουν εικόνες. Εικόνες και αισθήσεις που καμία βιογραφία δεν μπόρεσε ποτέ να περιγράψει. Για ό,τι, εσένα προσωπικά, σε γεμίζει.
Πόσο συναρπαστικό. Να περπατάς σε ψευδαισθήσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου