Τώρα ξημέρωσε

  Έτσι θα πηγαίνει από εδώ και μπρος. Παλιό και αγαπημένο πρόσωπο. Δεν θα συναντιόμαστε, τώρα που οι δρόμοι μας ανεξαρτητοποιήθηκαν και δεν χρειάζεται να λογοδοτείς, όποτε δεν μου βρίσκεις μια θέση στο πρόγραμμά σου. Και εγώ θα σου λέω πως προσπάθησα και ό,τι μπορούσα έκανα. Θα το καταλάβεις γιατί με αδίκησες, όπως σκέφτομαι μα ντρέπομαι, τόσο ντρέπομαι να σου το πω. Και όταν κάποιος, χωρίς την άδειά μου στο ψιθυρίσει, θα πεις πως νόμιζες ότι το παιχνίδι χάθηκε. Παλιό κι αγαπημένο πρόσωπο. Που δεν προλάβαμε να ανταλλάξουμε κουβέντες για τα τελευταία και τα πιο σημαντικά νέα μας. Που παλιά νόμιζα ότι μόνον εσύ τα άκουγες, μα τώρα κουράζεται το στόμα μου πριν ακόμη τα εκφέρει. Που οι εξελίξεις έτρεξαν τόσο γρήγορα, που δεν φτάνει μια τυχαία συνάντηση, σφήνα, να τα φτάσει.
  Παλιό κι αγαπημένο πρόσωπο, όταν τύχει να συναντηθούμε, θα είσαι την πρώτη φορά τόσο αμήχανο. Και την επόμενη, δεν θα επιχειρήσεις να εξηγήσεις. Πιο εύκολα έτσι. Με ξέρεις τόσο καλά, που υποψιάζεσαι το ξέσπασμά μου και σωπαίνεις. Παλιό κι αγαπημένο πρόσωπο, δεν με ξέρεις. Δεν ξέρεις πως τώρα πια κουράζομαι πιο εύκολα από πριν που διαφωνούσαμε το ξημέρωμα για το πιο απλό πράγμα. Και έστρωνα επιχειρήματα και λόγια που νόμιζα ότι άκουγες. Δεν ξέρω αν τα άκουγες.
  Κι εσύ θα σωπαίνεις, κι εγώ θα κουράζομαι, να παραπονεθώ. Να δείξω στο ελάχιστο πόσο με στενοχώρησες. Γιατί σκέφτομαι για πόσο εγωιστή θα με περάσεις, να ζητάω εξηγήσεις και να επιμένω εκεί που νομίζω ότι αδικήθηκα. Και ξέρω, πόσο θα σε κουράζω και πόσο θα κουράζομαι απ' τα μάταια.
  Παλιό κι αγαπημένο πρόσωπο, θυμάσαι τότε που μιλάγαμε λες και θα είμαστε για πάντα γνωστοί; Πόσο γρήγορα πέρασε αυτός ο καιρός;
  Παλιό κι αγαπημένο πρόσωπο, τα νέα αγαπημένα μου πρόσωπα, μου λένε πώς δεν ήσουνα σωστό. Και να σε ξεχάσω. Άλλοι μου λένε να σου δώσω μια ευκαιρία. Δύσκολη απόφαση. Πρόσωπο, εσύ, πάντα σιωπηρά αγαπημένο, ούτε ξέρω, ούτε ξέρεις αν θα ξαναβρεθούν οι δρόμοι μας. Και δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τώρα. Τώρα ξημέρωσε. Και οι μεταβατικές ώρες, δεν είναι για αποφάσεις.