Όσο γλιστράνε οι στιγμές και τα χρόνια μέσα από τα χέρια σου, τόσο μικραίνουν οι μέρες. Και δεν σου φτάνουν. Και δεν είναι αρκετές. Ούτε θα γίνουν αρκετές. Γιατί όσο φεύγουν τα χρόνια, τόσο πιο μικρές γίνονται οι μέρες. Και όλο και πιο νωρίς θα ξυπνάς, για να κοιτάς τη ζωή που σου έχει μείνει. Γιατί από συνήθεια, ακούς πώς κάποτε η μέρα θα σβήσει. Και ξεγελάς αυτή τη σύλληψη, προσθέτοντας δύο τρεις ακόμη ώρες ξύπνιας ημέρας. Δεν θέλεις να το σκέφτεσαι, μα ξυπνάς έτσι νωρίτερα. Νωρίτερα για να ξαναμπείς σε ό,τι μπόρεσες να φτιάξεις μέχρι τώρα. Φοβάσαι να συγκρίνεις τα πορίσματα με τις προθέσεις και τα ένστικτα. Μπορεί να έχασες τον δρόμο. Και πού καιρός για να ισιώσεις τον δρόμο, τώρα που όλοι σου το λένε, ότι οι μέρες μικραίνουν; Άλλος δρόμος σημαίνει αλλαγή. Και αλλαγή δεν θέλει μόνο απόφαση. Θέλει και χρόνο. Που σου λένε ότι τρέχει. Μέσα από τα χέρια σου. Προτιμάς να κοιμάσαι νωρίς. Να μην ξενυχτάς. Για να βάζεις ένα μέτρο. Και με το μέτρο να ξεγελάς το ρολόι, και τις στιγμές που φεύγουν. Δεν έχεις κουράγιο να ζήσεις τη νύχτα. Γιατί σου λένε ότι το ξενύχτι είναι απόφαση. Κι εσύ δεν θέλεις να σκεφτείς, ότι ίσως είναι αργά για αποφάσεις. Και γιατί το σώμα σου σε προδίδει. Τα μάτια σου, αυτά δεν σε προδίδουν. Σε προδίδει το περίγραμμά τους. Το σκουριασμένο περιτύλιγμα. Γιατί κατά βάθος, ποτέ σου δεν πίστεψες την έκφραση "πλήρης ημερών". Όταν ήσουν πιο νέος, ίσως. Για τους άλλους. Και φοβάσαι. Φοβάσαι ότι με αυτή την ισοπεδωτική έκφραση, αυτές τις βαριές αρβύλες, θα σου πουν ότι είναι λογικό, να υπάρχει ένα όριο. Όπως συμβαίνει σε όλους. Και θα σε πατήσουν. Και όσοι σ' αγαπούν, θα συνηθίσουν στο χωρίς εσένα. Όπως όλα συνηθίζονται. Και θα σου λεν πως είναι αργά για αποφάσεις. Και αλλαγές. Και μέλλον. Δεν θα σε ρωτήσουν άμα πέτυχες την πληρότητα. Ούτε θα τους ενδιαφέρει. Γιατί θα μάθουν να αντέχουν το χωρίς εσένα. Και μέχρι τότε θα τους κοιτάς. Και θα σε κοιτάνε. Και θα το βλέπεις στα μάτια τους, πως είσαι μια παροδική εκκρεμότητα. Όσο κι αν σ' αγαπούν. Eκκρεμότητα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου