Στο σπίτι μου τα τζάμια θα περιγράφονται από άσπρα ξύλα και θα θολώνουν περιμετρικά από τα χνότα του χιονιού. Στο ξύλινο πάτωμα θα αντηχούν λουστραρισμένα παπούτσια ανδρικά και τακούνια από ταινίες εποχής. Η σκάλα θα είναι στενή, ίσα που να χωρέσεις σκυφτός να περάσεις. Στο σπίτι μου το πρωί θα παίζει το ραδιόφωνο που θα μοιάζει με έπιπλο ολόκληρο και θα ντύνει τις μέρες μου. Τα απογεύματα τα βινύλια θα αντηχούν σε όλη την γειτονιά, όπου δεν θα έχεις δει ποτέ κανέναν. Το τζάκι θα δουλεύει ακούραστο και όταν σβήνει θα μυρίζει σαν σπίρτο. Το σπίτι μου θα έχει σκουριασμένες λαμαρίνες στα περβάζια για να κάνει αίσθηση η κάθε σταγόνα της βροχής. Τα φλιτζάνια θα ακούγονται πάνω στα πιάτα. Τα κουτάλια θα ακούγονται καθώς αγγίζουν τον εμαγιέ πάτο του μπρικιού και ο καφές θα υποτάσσει κτητικά την περιρέουσα μυρωδιά. Στο σπίτι μου θα υπάρχει πάντα ένα έλατο και θα επινοώ έπιπλα από σκισμένες γραμμές μέσα σε τσαλακωμένα χαρτιά. Θα έχω πολλούς άδειους τοίχους για να γράφω νοήματα, μα δεν θα τους πειράζω γιατί θα έχω μεγαλώσει και θα τα έχω εμπεδώσει. Στο πατάρι θα φιλοξενώ όλα μου τα προσεχώς, για λίγο, μέχρι να ενσαρκωθούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου