Υπάρχει ένα σώμα. Ένα σώμα που συναπαρτίζεται από κατοχυρωμένα δικαιώματα, απωθημένα που καλλιεργούνται από αφηγήσεις των παρελθόντων χρόνων, πρότυπα, απαιτήσεις και προσδοκίες. Υπάρχουν πολλά τέτοια σώματα. Τέτοια σώματα βγαίνουν έξω για να γνωριστούν, να λυθούν, να ενωθούν και ύστερα να απωθηθούν σαν μαγνήτες, ώσπου να βρουν ένα άλλο σώμα που να χωράει στο περίγραμμα του σχεδίασαν.
Μηχανικά τα σώματα έρχονται και παρέρχονται. Μπαίνουν και βγαίνουν σε ενώσεις. Όλα είναι μαθηματικά στο τέλος. Τα σώματα που φοβούνται να γδυθούν και να αντικρύσουν άλλα γυμνά σώματα, επιστρατεύουν την λογική των αριθμών, των συν και των πλην, ώστε να είναι σίγουρα ότι το άλλο σώμα δεν θα καταχρασθεί την γύμνια τους.
Σε αυτά τα σώματα, όμως, δεν ισχύει η λογική της αυτοπροστασίας. Τα σώματα αυτά δεν κρύωσαν γυμνά, με αποτέλεσμα να ντυθούν. Άκουσαν ότι μπορεί να κρυώσουν, ή να ρεζιλευτούν ή κάτι άσχημο να συμβεί και δεν έβγαλαν εξαρχής, ούτε ένα ρούχο. Τα σώματα αυτά έψαχναν να δικαιολογηθούν, να πουν γιατί παρέμεναν κουμπωμένα, και με άγαρμπες και αμήχανες κινήσεις παρουσίασαν το πρόσχημα του δικαιώματος, έδωσαν έμφαση στην έννοια του δικαιώματος, να παραμείνουν ντυμένα.
Τα σώματα που φοβόντουσαν να εκτεθούν μπροστά σε άλλα, ζήτησαν από εκείνα, που έστεκαν απέναντί τους να πετάξουν όλα τους τα ρούχα και τα περιβλήματα. Το απαίτησαν, ως αντάλλαγμα - προϋπόθεση της ένωσής τους. Τότε, τα ντυμένα σώματα ξεψάχνισαν τα γδυτά, για κάθε ψεγάδι και κάθε σημείο που ίσως να τα δυσαρεστούσε στο μέλλον. Και στο μυαλό τους, τα σημεία αυτά μεγάλωναν και μεγάλωναν σαν χέρια που τελικά τους έπνιγαν. Και τα ντυμένα σώματα γινόντουσαν εχθρικά. Προστατεύονταν, χωρίς κανένα χέρι να έχει απλωθεί προς το μέρος τους.
Γινόντουσαν εχθρικά στην ιδέα της πιθανότητας, και χτυπούσαν τα γδυμένα και πιθανώς επικίνδυνα σώματα. Τα έγδερναν, τα γέμιζαν αίμα, τους αλλοίωναν τα χαρακτηριστικά, ξεθώριαζαν το χρώμα τους ώσπου να αποκτήσουν μια εικόνα απωθητική πρώτα για τα ντυμένα σώματα που κατάφερναν να "υπερνικήσουν κάθε ενδεχόμενο κίνδυνο", να τον "προλάβουν" και ύστερα για τον ίδιο τους τον εαυτό.
Τα σώματα που γδύθηκαν και ήταν πρόθυμα εξαρχής να δοθούν χωρίς αριθμητικές σκέψεις, χωρίς φιλτράρισμα, ύστερα από αυτού του είδους την απόρριψη, είδαν τα είδωλά τους από γραμωμμένα, ικανά να τρέξουν τις σημαντικότερες αποστάσεις, και να αψηφήσουν τους τρομερότερους κινδύνους, να αδυνατίζουν, να γερνούν και να ντρέπονται για την απροκάλυπτη γύμνια τους.
Τα σώματα που ξεκίνησαν γυμνά και περήφανα, αγγίζουν. Και το άγγιγμά τους περιέχει εκτοπισμένες αρθρώσεις, που αποπροσανατολίστηκαν καθώς άλλα σώματα τις έδιωξαν από τα κουμπιά που ίσως να ξεκούμπωναν. Τα γυμνά σώματα μυρίζουν. Μυρίζουν έντονα και αδιάκριτα, προκαλώντας ακόμη και αλλεργία σε ανίδεες μύτες, επειδή άλλα σώματα τα ψέκασαν για να τα αντιλαμβάνονται από το προειδοποιητικό άρωμα. Τα γυμνά σώματα φιλούν. Φιλούν και τα φιλιά δεν είναι δικά τους. Είναι δαγκώματα και λιγμοί. Μέσα από σκασμένα χείλη που έσκασαν ώστε να προειδοποιούν ότι μπορεί το περίγραμμα να τους στενέψει.
Τα γυμνά σώματα ανοίγουν, και "συντάσουν" στο μέσα τους, όλα αυτά τα βιώματα. Κλείνουν ως ένα νέο σώμα. Μαθηματικά εμπεριστατωμένο. Ένα νέο σώμα που ντύνεται πλέον εξαρχής και που δεν αναζητά ένα ετερώνυμο για να ενωθεί μαζί του.
Τα ντυμένα σώματα αλληλεπιδρούν. Φευγαλέα αγγίγματα και βλέμματα, ανίκανα να γδύσουν και να ταπεινώσουν. Τα ντυμένα σώματα σκεπάζουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους και αναζητούν την ηδονή, χωρίς να βλέπουν ποιος τους την προσφέρει, σε ποιον την προσφέρουν. Οι πράξεις αποδεικνύουν, οι αριθμοί τρέχουν και τα φερμουάρ ανεβαίνουν.
Σώματα μονάδες που έρχονται και παρέρχονται, μαγνητίζονται και απωθούνται, ώσπου να απομαγνητιστούν εντελώς. Σώματα - μηχανήματα που καταργούν την έννοια της εγγύτητας. Σώματα αδέσμευτα, από φόβο που διστάζουν να παραδεχτούν. Σώματα που πληγώνουν για να μην πληγωθούν. Σώματα μηχανές. Μηχανές που χωρούν σε περιγράμματα. Μηχανές που σχεδιάζουν τα δικά τους περιγράμματα. Μηχανές που κάποτε η μπαταρία τους θα τελειώσει. Δεν πρέπει κάποτε η μπαταρία τους να τελειώσει;

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου