Κάτι στιγμές που θέλεις να μαζέψεις και να τις κρύψεις κάπου καλά, για να τις έχεις ως σημεία αναφοράς. Κάτι εικόνες. Θα τις έβγαζες φωτογραφία. Όμως δεν είσαι καλή στο να χειρίζεσαι τις μηχανές. Οπότε κάπου γράφεις κάτι από αυτές, για να πυροδοτείς συνειρμούς.
Να ανοίγεις το παράθυρο το επόμενο πρωί, σε ένα άδειο δωμάτιο, που ακόμη τριβελίζεται στον απόηχο της περασμένης παρουσίας.
Να αφήνεις ένα σχεδόν σβηστό φως ανοιχτό, αρκετό για να περιγράψει τα αντικείμενα στον χώρο και να δώσει μια ιδέα από τις μορφές στις φωτογραφίες, χωρίς να τις απογυμνώνει.
Μια βόλτα με σκηνικό έναν ζωντανό δρόμο, ακριβώς την ώρα που ξεκουράζεται. Με τα χρωματισμένα σκουριασμένα στόρια να περιβάλλουν τις ζωντανές αύρες.
Κάτι αποτσίγαρα με λίγο ακόμη καπνό ανεκμετάλλευτο. Αυτό το κάτι που θα μπορούσε να γίνει ευχάριστη εισπνοή, μα που κάποιος βιάστηκε και το έλιωσε με την κουρασμένη σόλα του παπουτσιού του. Ή με ένα τακούνι. Δεν έχει φύλο η εγκατάλειψη.
Οι "εραστές" απ' το Πεθαίνοντας στην Αθήνα, που σε κρατούν στην αποβάθρα του μετρό ακόμη κι όταν φτάνει το τρένο. Κι όταν φεύγει.
Κάτι στιγμές που ξεκλέβεις μόνος σου μπροστά στο μουσείο μοντέρνας τέχνης της Βαρκελώνης, μακριά από όλους όσους σου λένε τι θα μπορούσες να κάνεις καλύτερα, διαφορετικά από το ένστικτό σου που δεν είναι αρκετό.
Τότε που δεν αποζητάς τέτοιες στιγμές αλλά το ένστικτό σου μιλάει σωστά, νομίζεις.
Όταν γυρνάς για πρώτη φορά, όσο πιο αργά, στο δικό σου σπίτι, χωρίς εξηγήσεις και δικαιολογίες. Όταν ξέρεις ότι έχεις την επιλογή του δικού σου σπιτιού, ακόμη και όταν οι δικαιολογίες δεν σου φαίνονται και τόσο παρεμβατικές.
Ο αρχικά άδειος σταθμός στα Παλαιοφάρσαλα, πηγαίνοντας προς Τρίκαλα για μια συναυλία και οι διακριτικοί αναμένοντες που θα σεβαστούν την ησυχία. Το ξενύχτι και το ταξίδι του γυρισμού το άλλο πρωί.
Να θέλεις να χοροπηδάς στο ξάγρυπνο σαλόνι σου, μέχρι να σου φύγει η υπερένταση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου