Σχεδιάσματα

Μετράς και ξαγρυπνάς τα βράδια να υποθέτεις διαστάσεις και σταθμά. Πάντα της λογικής ήσουνα με λογική θα λύσεις και τούτο το θέμα. Σαν μαθηματική πράξη. Σαν εξίσωση. Κάθε βράδυ σηκώνεσαι και σκέφτεσαι τι μπορεί να είναι αυτό που λείπει. Αυτό που πρέπει να παράξεις για να συμπληρωθεί εκείνο που έλειπε από όλους και που το περιμένανε. Εξετάζεις πιθανότητες και στρώνεις σχεδιάσματα. Διαβάζεις για όσα πρέπει να εκφράζεις και επιδιώκεις να τα ταξινομήσεις. Να τους δώσεις χαρτάκια προτεραιότητας. Να τα φωτίσεις με ρεαλιστικές λάμπες φωσφόρου. Σαν σε κρεοπωλείο μέσα στα αίματα. Κανένας ρομαντισμός στα σχεδιάσματα. Μελέτη, μελέτη, μελέτη. Σαν να βλέπεις την ζωή σου σε ταινία.
  Είναι κατά βάθος άδικη η δίκαιη ζωή. Η εύκολη ζωή που δεν γεννά λόγια τυπωμένα σε βιβλία και μορφασμούς πάνω σε μαύρα σανίδια που τρίζουν. Όταν η ζωή σου είναι βαρετή, κυνηγάς την κάθε υποψία αισθήματος, να την μετουσιώσεις σε χρυσή κατάθεση. Κόβεις και ράβεις για να παραδώσεις εκείνο που λείπει, στις ακριβείς διαστάσεις του.
  Η μοίρα δεν είναι γραμμένη στην παλάμη σου κι αποφασίζεις να την κλέψεις και να την αλυσοδέσεις πάνω της. Να την στραγγαλίσεις και να την σμιλέψεις, μέχρι να χωρέσει στο καλούπι. Και όταν βγει από αυτό να μπορείς να λες ότι αυτή ήταν η μοίρα σου. Και τέτοιος ο προορισμός σου. Γιαυτό μετράς και μελετάς. Επίμονα και σχολαστικά.
  Τότε όμως, που θα γεννήσεις ένα παιδί αβίαστα και χωρίς καμία υποψία, τότε που θα θέλεις να το διώξεις από μέσα σου για να νιώσεις καλύτερα. Τότε που οι πράξεις θα προλάβουν τα σχεδιάσματα κι εσύ αγόγγυστα θα μιλήσεις. Τότε θα είναι που, χωρίς να το καταλάβεις, το παιδί σου θα χωράει παντού. Και που οι άνθρωποι θα το κοιτάζουν και θα λένε: Να και κάτι που έλειπε. Και που τώρα συμπληρώθηκε.