Την ήξερα καλά αυτή την κόκκινη στολή. Θυμάμαι να μαζευόμαστε με τους αδερφούς μου παραμονή Χριστουγέννων στην κουζίνα, κάνοντας ησυχία για να μην τρομάξουμε τον άγιο Βασίλη που θα ερχόταν να μας αφήσει τα δώρα. Όταν μας έδιναν το σήμα, βγαίναμε κλεφτά στο σαλόνι και κρυβόμασταν πίσω από τον μεγάλο καναπέ, παρακολουθώντας τον κύριο με τα άσπρα μαλλιά και τα εντυπωσιακά γένια να αφήνει προσεκτικά τα δώρα κάτω από το δέντρο και στη συνέχεια να πλησιάζει το τραπεζάκι με το γάλα και τα μελομακάρονα που τον περίμεναν σε περίοπτη θέση. Τον θυμάμαι πάντα να πίνει όλο το γάλα και να μην αφήνει ούτε ψίχουλο από τα γλυκά. Άκουγα τους συμμαθητές μου να μιλάνε για μισοφαγομένους κουραμπιέδες ως απόδειξη ότι υπάρχει τελικά. Εμείς, όμως, δεν χρειαζόμασταν τέτοιου είδους αποδείξεις αφού τον βλέπαμε μπροστά μας ζωντανό και στρουμπουλό με την κόκκινη στολή του. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να καταλάβουμε ότι απλώς ο μπαμπάς μας πάντα τελείωνε το φαγητό του.
Σήμερα το μεσημέρι, μετά από καιρό, ξαναείδα την αγαπημένη κόκκινη στολή. Δεν ήταν η ίδια με εκείνη την μπορντό μεταξωτή που είχε ράψει η μαμά για τον μπαμπά, όμως συνειρμικά, εκεί σε οδηγούσε. Μάλλον πλαστική θα την έλεγες και κακοφτιαγμένη. Την διέκρινα καθώς έβγαινα από τον προαστιακό.
Την φορούσε ένας μελαμψός μετανάστης, που ζητούσε με σπαστά ελληνικά "ό,τι έχουμε ευχαρίστηση". Κοίτα ειρωνεία, σκέφτηκα. Ένας άνθρωπος τόσο "έξω" από τα πρότυπα της σύγχρονης υπερκαταναλωτικής νοοτροπίας, που σιγά σιγά κλονίζεται, μεταμφιεσμένος για λίγο, στο ορόσημό της. Για όσο λίγο αυτή η αφορμή θα ήταν αρκετή για να μαζέψει το μεροκάματο.
Μια ηλικιωμένη κυρία τον κοίταγε με αηδία, ψιθυρίζοντας "αυτός είναι σίγουρα μουσουλμάνος, τι δουλειά έχει με τα Χριστούγεννα". Αν το καλοσκεφτείς, θέλησα να της πω, ο κατακόκκινος άγιος Βασίλης, τι δουλειά έχει με τα Χριστούγεννα; Διάβαζα την σκέψη της. "Δεν θα έπρεπε να γιορτάζουν μαζί με εμάς, όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό (τον δικό μας, βέβαια, Θεό)". Το βλέμμα της προς το μέρος μου, αυτό υπονοούσε. Το ένστικτό της, της έλεγε πως συμφωνούσα κι εγώ, σαν καλή Χριστιανή. Γιατί ήταν σίγουρη ότι όποιος μοιάζει Έλληνας είναι και Χριστιανός.
Και έρχονται πάλι τα Χριστούγεννα. Χωρίς κόκκινες μεταξωτές στολές και εξαφανισμένα μελομακάρονα. Ο Δεληβοριάς μιλάει για έναν άγιο Βασίλη που "τον λέγαν μπαμπά... έναν πρώην αριστερό, έναν θνητό". Το κόκκινο, πάντως, το διατήρησε...
Και τα Χριστούγεννα θα συνεχίσουν να έρχονται. Και ο άγνωστης ταυτότητας μαυριδερός κύριος θα συνεχίσει να ντύνεται την λερωμένη κόκκινη στολή που θα του δώσει τα κέρματα για να βγάλει τη μέρα. Και ποτέ δεν θα μάθουμε αν όντως απαρνήθηκε τη θρησκεία του, αν δεν έχει δικό του Θεό, ή αν είναι Χριστιανός. Και καμία διαφορά δεν θα κάνει, γιατί η ηλικιωμένη κυρία δεν θέλει να μάθει. Και θα συνεχίσει να τον κοιτάει με αυτό το αηδιασμένο ύφος. Γιατί απλώς, δεν μοιάζει με Έλληνα. Και απλώς, δεν μοιάζει με Χριστιανό. Και γιατί για την ηλικιωμένη κυρία, το θέμα λήγει εκεί. Απλώς.
Σήμερα το μεσημέρι, μετά από καιρό, ξαναείδα την αγαπημένη κόκκινη στολή. Δεν ήταν η ίδια με εκείνη την μπορντό μεταξωτή που είχε ράψει η μαμά για τον μπαμπά, όμως συνειρμικά, εκεί σε οδηγούσε. Μάλλον πλαστική θα την έλεγες και κακοφτιαγμένη. Την διέκρινα καθώς έβγαινα από τον προαστιακό.
Την φορούσε ένας μελαμψός μετανάστης, που ζητούσε με σπαστά ελληνικά "ό,τι έχουμε ευχαρίστηση". Κοίτα ειρωνεία, σκέφτηκα. Ένας άνθρωπος τόσο "έξω" από τα πρότυπα της σύγχρονης υπερκαταναλωτικής νοοτροπίας, που σιγά σιγά κλονίζεται, μεταμφιεσμένος για λίγο, στο ορόσημό της. Για όσο λίγο αυτή η αφορμή θα ήταν αρκετή για να μαζέψει το μεροκάματο.
Μια ηλικιωμένη κυρία τον κοίταγε με αηδία, ψιθυρίζοντας "αυτός είναι σίγουρα μουσουλμάνος, τι δουλειά έχει με τα Χριστούγεννα". Αν το καλοσκεφτείς, θέλησα να της πω, ο κατακόκκινος άγιος Βασίλης, τι δουλειά έχει με τα Χριστούγεννα; Διάβαζα την σκέψη της. "Δεν θα έπρεπε να γιορτάζουν μαζί με εμάς, όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό (τον δικό μας, βέβαια, Θεό)". Το βλέμμα της προς το μέρος μου, αυτό υπονοούσε. Το ένστικτό της, της έλεγε πως συμφωνούσα κι εγώ, σαν καλή Χριστιανή. Γιατί ήταν σίγουρη ότι όποιος μοιάζει Έλληνας είναι και Χριστιανός.
Και έρχονται πάλι τα Χριστούγεννα. Χωρίς κόκκινες μεταξωτές στολές και εξαφανισμένα μελομακάρονα. Ο Δεληβοριάς μιλάει για έναν άγιο Βασίλη που "τον λέγαν μπαμπά... έναν πρώην αριστερό, έναν θνητό". Το κόκκινο, πάντως, το διατήρησε...
Και τα Χριστούγεννα θα συνεχίσουν να έρχονται. Και ο άγνωστης ταυτότητας μαυριδερός κύριος θα συνεχίσει να ντύνεται την λερωμένη κόκκινη στολή που θα του δώσει τα κέρματα για να βγάλει τη μέρα. Και ποτέ δεν θα μάθουμε αν όντως απαρνήθηκε τη θρησκεία του, αν δεν έχει δικό του Θεό, ή αν είναι Χριστιανός. Και καμία διαφορά δεν θα κάνει, γιατί η ηλικιωμένη κυρία δεν θέλει να μάθει. Και θα συνεχίσει να τον κοιτάει με αυτό το αηδιασμένο ύφος. Γιατί απλώς, δεν μοιάζει με Έλληνα. Και απλώς, δεν μοιάζει με Χριστιανό. Και γιατί για την ηλικιωμένη κυρία, το θέμα λήγει εκεί. Απλώς.
Ο Αη βασίλης μόνο χριστιανός δεν έιναι! η χριστανική θρησκεία διδάσκει απλότητα και ταπεινότητα. Κοιταξτε το χριστιανικό πρότυπο του ολοκληρωμένου ανθρώπου! είναι ένα άτομο ασκητικό που απαρνείται και καταπολεμά τα πάθη του! Αυτός είναι θεόχοντρος από τη λαιμαργία του έχει κόκκινα ρουχα (;) και κόκκινη μύτη(!) από το πολύ αλκοόλ και είναι κατασκευασμένος για να φέρνει δώρα! Αυτή η φιγούρα είναι μια γελοιότητα, μια αηδία που επέβαλε ο καταναλωτισμός και αλλοτριώνει και ευτελίζει τόσο τη χριστιανική πίστη όσο και όσους την πιστεύουν. Πείτε όχι στη μαζοποίηση! Βάλτε τέλος στη γελοιότητα! Πείτε όχι σε αυτό το πράμα!
ΑπάντησηΔιαγραφή