Όταν πήγαινα δημοτικό, αγόραζα πολλά τετράδια με σχέδια και κουνελάκια και ό,τι άλλο κοριτσίστικο μπορεί να βάλει το μυαλό σου που έγραφαν απ' έξω "Ημερολόγιο". Την πρώτη φορά που ρώτησα τον μεγάλο μου αδερφό, τι εννοούσε ο τίτλος, μου είπε πως έπρεπε να γράφω μέσα τι έκανα κάθε μέρα, για να θυμάμαι.
Κάτι όμως είχε αυτή η ψέυτικη προσφώνηση, το "αγαπημένο μου ημερολόγιο", που το υποτιμούσε στο υποσυνείδητό μου. Που το καθιστούσε απωθητικό. Μου φαινόταν παιδικό και καθόλου σοβαρό. Μου θύμιζε εκείνη την πρώτη μέρα στο μπαλέτο, όταν η δασκάλα μας είπε σε κάποιο σημείο να πάρουμε τα μαντήλια και να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Θυμάμαι όλα τα κοριτσάκια να προσποιούνται ότι χορεύουν με φανταστικές νεράιδες και εγώ να μένω αμήχανα ακίνητη, απλούστατα επειδή με θεωρούσα πιο σοβαρή από αυτό.
Σπάνια έγραφα πάνω από 5 σελίδες σε κάθε καινούριο τετράδιο. Κατά βάθος, δεν μου άρεσε αυτή η "υποχρέωση". Το έβλεπα σαν ένα ακόμη μάθημα για το σχολείο. Δεν έβρισκα τίποτε το διασκεδαστικό σε αυτό. Τώρα σκέφτομαι ότι μπορεί και να μην είχα λόγους να μου γεννούν την ανάγκη να γράψω, εξ'ου και η απουσία κορεσμού, μετά την προσφυγή στις εντυπωσιακές σελίδες.
Μια φορά, είχα αποφασίσει να αφοσιωθώ σε ένα συστηματοποιημένο πρόγραμμα και να γράφω κάθε μέρα από λίγο. Την πρώτη μέρα, λοιπόν, οι ενδοιασμοί μου συμβιβάστηκαν με την απόφασή μου για δέσμευση, και ξεκίνησα. "Αγαπημένο μου ημερολόγιο... αγαπάω τον ... αλλά νομίζω πως αυτός αγαπάει την ... και ο ... που αγαπάει εμένα, δεν είναι τόσο όμορφος". Σαφώς σαχλό το περιεχόμενο, όμως για μένα ήταν το απόλυτο μυστικό, μια κατάθεση ψυχής (γιατί ποτέ δεν έλεγα σε κανέναν ποιος μου άρεσε). Μέσα σε μια ώρα, το ημερολόγιο έπεσε στα χέρια της θείας μου και από την ντροπή μου, έσκισα αυτή τη σελίδα και δεν το ξανάνοιξα ποτέ.
Μετά από χρόνια, ξέθαψα σε ένα σκονισμένο βιβλιοπωλείο στη Φλωρεντία, ένα όμορφο, στις αποχρώσεις του μωβ, τετράδιο, ντυμένο με το κλασικό σχέδιο που θα έβρισκες εκεί. Αυτό με τις χρωματιστές καμπύλες. Δεν έμαθα ποτέ πώς το λένε αυτό το σχέδιο.
Δεν είχα αποφασίσει τι θα το έκανα. Όμως, προκειμένου να το σεβαστώ, σκόπευα να γράφω μέσα με ωραία γράμματα και να το προσέχω. Το τετράδιο έμεινε στη βιβλιοθήκη μου για μισό χρόνο.
Μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2009. Είχα μόλις μάθει ότι ένας συμμαθητής μας είχε χτυπηθεί από ένα αυτοκίνητο και ότι η κατάστασή του ήταν κρίσιμη. Ενστικτωδώς, έβγαλα το τετράδιο από το ράφι και σημείωσα την ημερομηνία. Μόνο αυτό μπόρεσα να γράψω. Δεν ήξερα ούτε το όνομα του παιδιού, ούτε τις προβλέψεις. Μέσα στη βδομάδα έμαθα και το όνομά του. Τον ήξερα. Χαιρετιόμασταν στη γυμναστική και μιλούσαμε περιμένοντας να μας πάρουν οι γονείς μας όταν τελείωνε το μάθημα. Στις 9 Δεκεμβρίου, μας είπαν στο σχολείο ότι τελικά αποσυνέδεσαν τον υποστηρικτικό μηχανισμό. Δεν μας είπαν "πέθανε". Μας είπαν "δυστυχώς τον αποσυνδέσανε".
Το απόγευμα που γύρισα στο σπίτι, άνοιξα το τετράδιο. Και άρχισα να γράφω ατσούμπαλα, με απρόσεχτα γράμματα και χωρίς να θυμάμαι ότι έπρεπε να το σεβαστώ. Μουτζούρωνα, έβριζα με κεφαλαία και ανορθόγραφα γράμματα. Μέσα σε μια βδομάδα, είχα γεμίσει, σχεδόν, το τετράδιο.
Και μόλις γέμισε, πήρα κι άλλο και μετά κι άλλο. Είχα πλέον μάθει να γράφω για ό,τι με απασχολούσε. Είχα πλέον λόγους που να μου γεννούν αυτή την ανάγκη. Δεν ήταν πλέον παιδικό και ασήμαντο.
Μακάρι να μην μάθαινα ποτέ.
Κάτι όμως είχε αυτή η ψέυτικη προσφώνηση, το "αγαπημένο μου ημερολόγιο", που το υποτιμούσε στο υποσυνείδητό μου. Που το καθιστούσε απωθητικό. Μου φαινόταν παιδικό και καθόλου σοβαρό. Μου θύμιζε εκείνη την πρώτη μέρα στο μπαλέτο, όταν η δασκάλα μας είπε σε κάποιο σημείο να πάρουμε τα μαντήλια και να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Θυμάμαι όλα τα κοριτσάκια να προσποιούνται ότι χορεύουν με φανταστικές νεράιδες και εγώ να μένω αμήχανα ακίνητη, απλούστατα επειδή με θεωρούσα πιο σοβαρή από αυτό.
Σπάνια έγραφα πάνω από 5 σελίδες σε κάθε καινούριο τετράδιο. Κατά βάθος, δεν μου άρεσε αυτή η "υποχρέωση". Το έβλεπα σαν ένα ακόμη μάθημα για το σχολείο. Δεν έβρισκα τίποτε το διασκεδαστικό σε αυτό. Τώρα σκέφτομαι ότι μπορεί και να μην είχα λόγους να μου γεννούν την ανάγκη να γράψω, εξ'ου και η απουσία κορεσμού, μετά την προσφυγή στις εντυπωσιακές σελίδες.
Μια φορά, είχα αποφασίσει να αφοσιωθώ σε ένα συστηματοποιημένο πρόγραμμα και να γράφω κάθε μέρα από λίγο. Την πρώτη μέρα, λοιπόν, οι ενδοιασμοί μου συμβιβάστηκαν με την απόφασή μου για δέσμευση, και ξεκίνησα. "Αγαπημένο μου ημερολόγιο... αγαπάω τον ... αλλά νομίζω πως αυτός αγαπάει την ... και ο ... που αγαπάει εμένα, δεν είναι τόσο όμορφος". Σαφώς σαχλό το περιεχόμενο, όμως για μένα ήταν το απόλυτο μυστικό, μια κατάθεση ψυχής (γιατί ποτέ δεν έλεγα σε κανέναν ποιος μου άρεσε). Μέσα σε μια ώρα, το ημερολόγιο έπεσε στα χέρια της θείας μου και από την ντροπή μου, έσκισα αυτή τη σελίδα και δεν το ξανάνοιξα ποτέ.
Μετά από χρόνια, ξέθαψα σε ένα σκονισμένο βιβλιοπωλείο στη Φλωρεντία, ένα όμορφο, στις αποχρώσεις του μωβ, τετράδιο, ντυμένο με το κλασικό σχέδιο που θα έβρισκες εκεί. Αυτό με τις χρωματιστές καμπύλες. Δεν έμαθα ποτέ πώς το λένε αυτό το σχέδιο.
Δεν είχα αποφασίσει τι θα το έκανα. Όμως, προκειμένου να το σεβαστώ, σκόπευα να γράφω μέσα με ωραία γράμματα και να το προσέχω. Το τετράδιο έμεινε στη βιβλιοθήκη μου για μισό χρόνο.
Μέχρι τις 5 Δεκεμβρίου 2009. Είχα μόλις μάθει ότι ένας συμμαθητής μας είχε χτυπηθεί από ένα αυτοκίνητο και ότι η κατάστασή του ήταν κρίσιμη. Ενστικτωδώς, έβγαλα το τετράδιο από το ράφι και σημείωσα την ημερομηνία. Μόνο αυτό μπόρεσα να γράψω. Δεν ήξερα ούτε το όνομα του παιδιού, ούτε τις προβλέψεις. Μέσα στη βδομάδα έμαθα και το όνομά του. Τον ήξερα. Χαιρετιόμασταν στη γυμναστική και μιλούσαμε περιμένοντας να μας πάρουν οι γονείς μας όταν τελείωνε το μάθημα. Στις 9 Δεκεμβρίου, μας είπαν στο σχολείο ότι τελικά αποσυνέδεσαν τον υποστηρικτικό μηχανισμό. Δεν μας είπαν "πέθανε". Μας είπαν "δυστυχώς τον αποσυνδέσανε".
Το απόγευμα που γύρισα στο σπίτι, άνοιξα το τετράδιο. Και άρχισα να γράφω ατσούμπαλα, με απρόσεχτα γράμματα και χωρίς να θυμάμαι ότι έπρεπε να το σεβαστώ. Μουτζούρωνα, έβριζα με κεφαλαία και ανορθόγραφα γράμματα. Μέσα σε μια βδομάδα, είχα γεμίσει, σχεδόν, το τετράδιο.
Και μόλις γέμισε, πήρα κι άλλο και μετά κι άλλο. Είχα πλέον μάθει να γράφω για ό,τι με απασχολούσε. Είχα πλέον λόγους που να μου γεννούν αυτή την ανάγκη. Δεν ήταν πλέον παιδικό και ασήμαντο.
Μακάρι να μην μάθαινα ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου