Μέσα σε φθαρμένες, παλιές φωτογραφίες αναγνωρίζω αντικείμενα, διαχρονικά αντικείμενα που επιζούν ακόμη και κομματιασμένα. Ψήγματα από το παρελθόν και από το μέλλον. Αντικείμενα. Που μετακινούνται περιμετρικά στα πεδία δράσης μας, αναπαριστώντας την ανανέωση. Μια νέα οπτική του πλαισίου που μας περιβάλλει. Αντικείμενα που συμβολίζουν την σταθερότητα που καταλήγει αποπνικτική. Σαν δυνάστες, σου υπενθυμίζουν ότι θα βρίσκονται εκεί, χωρίς να εξαφανίζονται. Χωρίς καμία ανησυχία, χωρίς την δυσφορία του αγνώστου. Για τα αντικείμενα η φθορά δεν οδηγεί στην απόλυτη διάλυση, στην αποικοδόμηση και ύστερα στο ποιος ξέρει τι. Η φθορά στα αντικείμενα παραμένει ρυτίδες. Γδαρσίματα που δεν τσούζουν κανέναν. Γι΄αυτό καμιά φορά, απαλλάσσομαι από την υπενθύμιση ότι δυο κομμάτια ξύλο, δυο χερούλια αποδεικνύονται από την ιστορία, πιο ισχυρές κράσεις, άτρωτες από την φύση τους, όσο κι αν κομματιαστούν. Τα πετάω. Τα εκδικούμαι. Λες και η εκδίκηση είναι το εισιτήριο στην κοινωνία της αθανασίας τους. Φθονώ την απάθειά τους. Γιατί οι παλιές, φθαρμένες φωτογραφίες ζουν για να μου υπενθυμίζουν πλάσματα που ήταν εξαρχής, και άλλα που γίναν μέσα από πόνο, άψυχα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου