Τις πιο γερές μας αντιστάσεις

  Τις πιο γερές μας αντιστάσεις,
τις χτίζουμε με την απόσταση.
Μόλις χάσουμε το όνομά μας
και μόλις πάψουμε να διεκδικούμε συνειρμούς,
γύρω από την ταυτότητά μας.

  Τα βέβαιά μας βήματα,
συμβαίνουν τυχαία.
Σε εκείνες τις ενδιάμεσες νησίδες,
τις αποκομμένες από όσα θέλουμε να φορέσουμε,
από τις μεγάλες μας στιγμές.

  Τα σταθερά μας συνθήματα,
δεν γράφονται μα χτίζονται.
Πάνω από χιλιάδες άλλες λέξεις
στους τοίχους του δωματίου
που όλο και παχαίνουν,
κλέβοντας τον χώρο μας.

  Τις πιο γερές αλήθειες μας,
τις απελευθερώνουμε.
Σε επαναλαμβανόμενες εισπνοές και εκπνοές,
μέσα σε άδεια βαγόνια τρένων,
που δεν μας βλέπει κανείς.

  Τις πιο γερές ασπίδες μας,
 τις δένουμε με ψέματα,
μπροστά σε πλάτες που λύνονται,
κάποιες βραδιές, σαν το νερό
και σαν τη θάλασσα, που μας λυτρώνει.

   Τα πιο γερά μας όνειρα,
περνάμε τις ζωές μας να τα σκηνοθετούμε,
παλεύοντας με μιαν αυλαία,
που όλο και βαραίνει,
μήπως την προλάβουμε,
φιλόξενη και ξένη.