Εκκρεμότητα

Εκκρεμότητα γίνεσαι με  δυό λέξεις κοινότοπες σε ένα μήνυμα που θεμελιώνει τα αστήρικτα και τις βεβιασμένες ψευδαισθήσεις. Γίνεσαι με προγραμματισμούς που αφορμούνται από μια προσποιητή ευφροσύνη, αναδυόμενη από μια καταπιεσμένη σύπμνοια που κάθε άλλο παρά θα ταίριαζε, αν εκφραζόσουν ελεύθερα. Εκκρεμότητα γίνεσαι όταν ο άλλος για σενα γίνεται εχθρός και δεν το αντιλαμβάνεται. Τότε που τα μάτια σου στρέφονται αλλού και όλα σε πείθουν πώς μόνος σου το επέτρεψες, τότε τελείς υπό το κράτος της εκκρεμότητας.Εκκρεμότητα γίνεσαι όταν δεν έχεις κουράγιο να καταστρέψεις κάθετι το επιτηδευμένο, και αισθάνεσαι γελοίος στην προσπάθεια να κερδίσεις σεβασμό. Εκκρεμότητα είσαι, όταν δεν είσαι σίγουρος ούτε για το αν κάποτε δεχόσουν σεβασμό. Ή αν το άξιζες. Είσαι τώρα που και να διαβάσει αυτές τις λέξεις, θα νομίζει ότι μιλάς για κάτι άλλο. Εκκρεμότητα γίνεσαι με μικρά χτυπήματα που αγνοείς, στο όνομα της επιβίωσης. Και εκκρεμότητα ανακηρύσσεσαι, τότε που θα τον αντιπαθείς, και ο άλλος ούτε που θα το ψιλιαστεί.  

Εσύ, ο άλλος

  Άσχημος, με πλαστική ομορφιά, κοντός, χοντρός, με εγκαύματα, ξυλάγγουρο, μετανάστης, τσούλα, ανοργασμικός, γκέυ, έγχρωμος, βλάχος, πρεζάκι, βρώμικος, αμόρφωτος, ακαλλιέργητος, άχαρη, ζητιάνος, δήθεν, δυσλεκτικός, με ακμή, ηλικιωμένος, πορωμένος, ανάπηρος.
  Μειονότητες, όχι ως προς τον αριθμό. Μα ως προς την έλλειψη βήματος για να υπερασπιστούν το κατακριτέο χαρακτηριστικό τους. Ως προς την απουσία εκπροσώπησης. Ακόμη και με εκπροσώπηση, με απουσία πειθούς και άμαθοι στην αποδοχή σεβασμού, πάντα, ως προς το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό τους.
  Θα μου πεις, οι ναρκομανείς φταίνε. Όλοι όμως δεν έχουμε εξαρτήσεις; Άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο επιβλαβείς προς την υγεία μας. Ακόμη κι εκείνοι που κατακρίνουν την εξάρτηση, επικεντρώνουν με το σθένος και την αυθυποβολή που εκείνη απαιτεί, στο να αποδείξουν ότι η ζωή τους βαίνει "φυσιολογική" και ανεπηρέαστη από μιασματικές επαναλήψεις. Από αδυναμίες. Μια ζωή αμόλυντη. Παραβλέπουν όμως να αναφέρουν την αγωνία της κοινωνικής απόδειξης και ανταπόκρισης στο κατεστημένο "είναι" που πασχίζουν να πραγματώσουν.
  Και οι γκέυ; Θα μου πεις, δεν είναι φυσιολογικό. Ότι είσαι συντηρητικός άνθρωπος και δεν υποστηρίζεις την απενοχοποίηση της σεξουαλικής παρόρμησης. Νιώθεις ότι η δική σου σεξουαλική ζωή είναι ομαλή και όποια διαφωνεί με αυτήν είναι ανώμαλη. Ενοχοποιώντας όμως τις προσωπικές στιγμές άλλων ανθρώπων, απενοχοποιείς την δική σου αδιακρισία και την χυδαιότητα του να ασχολείσαι με το κρεβάτι του αλλουνού. Ναι. Αρνείσαι να παραδεχτείς ότι είσαι βαθιά πρόστυχος με το να κρίνεις έναν άνθρωπο μόνο από αυτό. Ότι αποψιλώνεις κάποιον από όλα τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του, και η ερωτική, κοινωνική, πολιτική,  φιλική, οικογενειακή, ανθρωπιστική του ιδιότητα, για εσένα, πηγάζει από τον τρόπο που προσεγγίζει την ηδονή.
  Ξέρεις για ποιον λόγο είμαστε ανεύθυνοι; Γιατί δεν συνειδητοποιούμε την ευθύνη που έχουν τα λόγια μας, ως εκπρόσωποι της "πλειονότητας", των "φυσιολογικών ανθρώπων". Ασκούμε εξουσία με τα λόγια μας. Από εμάς εξαρτάται το αν ο καινούριος αλλοδαπός συμμαθητής, συμφοιτητής ή συνεργάτης μας θα νιώσει να εντάσσεται ομαλά στο επαγγελματικό του περιβάλλον.
  Τα λόγια μας και το τι επιτρέπουμε να λέγεται, το τι δεχόμαστε και το τι παίρνουμε αψήφιστα καθορίζει τις ζωές των μειονοτήτων αυτών. Εμείς ορίζουμε τις διαστάσεις που αρμόζουν σε έναν όμορφο άνθρωπο. Εμείς περπατάμε στους δρόμους που οι άνθρωποι στα αναπηρικά καρότσια δεν μπορούν να αξιοποιήσουν. Εμείς αδιαφορούμε και τους κλειδώνουμε κυριολεκτικά στα σπίτια τους καθώς δεν έχουν πρόσβαση ούτε σε έναν απλό κινηματογράφο. Εμείς οριοθετούμε τις ηλικίες που επιτρέπεται να κυκλοφορούν σε στέκια. Εμείς. Με τις πιο απλές πράξεις.
  Πολλά πράγματα δεν τα σκεφτόμαστε, διότι εμείς εκπροσωπούμε την ισχυρή τάξη, ως προς κάποια πράγματα τουλάχιστον. Τα τρωτά χαρακτηριστικά μας δεν είναι τόσο σημαντικά, όσο τα "παραπτώματα" άλλων. Είμαστε ισχυροί. Πρώτα είμαστε τυχεροί και μετά γινόμαστε ισχυροί. Περήφανοι για μια δύναμη, χωρίς αναμετρήσεις και αγώνες για αποδοχή.
  Η απόσταση όμως που καλύπτει την διαφορά την δική μας, για την οποία είμαστε υπερήφανοι από όσους κατακρίνουμε ως προς τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά, ισοδυναμεί με ένα απλό ατύχημα. Μέσα σε μια στιγμή μπορεί να μείνουμε παράλυτοι και να κλειδωθούμε κι εμείς στο σπίτι μας. Να βρεθούμε σε μια πυρκαγιά και να αλλοιωθούν τα όμορφα χαρακτηριστικά μας. Να γεράσουμε πριν το καταλάβουμε και να ντρεπόμαστε να συχνάζουμε στα ίδια μέρη.
  Ως προς τις εξαρτήσεις και τις σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων, είναι προτιμότερο να ζούμε μια ζωή ασφαλή και ανέραστη, μοχθώντας και πασχίζοντας να αποδείξουμε την ομαλή φύση μας; Να φοβόμαστε μήπως κολλήσουμε κάποιο σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα εφόσον αναπνεύσουμε τον ίδιο αέρα με κάποιον ομοφυλόφιλο; Να προσποιούμαστε τους συντηρητικούς, κρίνοντας άλλους ανθρώπους βάσει των γεννητικών τους οργάνων;
  Όλοι είμαστε ρατσιστές. Και όλοι καταφεύγουμε ανεπαίσθητα σε στερεοτυπικές διακρίσεις. Είναι ο τρόπος με τον οποίο γαλουχηθήκαμε κοινωνικά. Είναι η κοινωνικοποίηση που ανέλαβαν μαζί με εμάς και άλλοι άνθρωποι. Ας αφήσουμε όμως την μοιρολατρία στην άκρη. Την κοινωνική μας θέση την διαμορφώνουμε μόνοι μας από ένα σημείο και μετά. Θα πρέπει να περιορίσουμε την περηφάνια μας στον απογαλακτισμό μας από τους γονείς, το σχολείο, τα προσωπικά απωθημένα.
 Όταν μιλάμε, ας αναλαμβάνουμε την ευθύνη των λόγων μας.
  

 
   

απογαλακτισμός

 Πασχίζεις να διατηρείς ακέραιους του δεσμούς και τις σχέσεις που στο παρελθόν, έμοιαζαν αναλλοίωτες. Πώς να απογαλακτιστείς από μια κατάσταση στην οποία προηγουμένως πάσχιζες να μπεις; Σαν το βιβλίο που επιτέλους αγόρασες και τώρα βρίσκεται πνιγμένο κάτω από τα τσαλακωμένα ρούχα της ημέρας στον καναπέ του δωματίου. Το βιβλίο που τόσες φορές δεν κατάφερες να πάρεις, είτε γιατί δεν είχες επάνω σου αρκετά χρήματα, είτε γιατί θα σε αποσπούσε από άλλες αρμοδιότητες, που τώρα πια, απελευθερωμένο από οικονομικές ελλείψεις και τύψεις, μοιάζει σχεδόν κλεμμένο και παράνομο δίπλα σου.
   Οι εμπειρίες και κυρίως οι προσδοκίες που παρήλθαν, σου δημιουργούν μια υποχρέωση. Να επαναλαμβάνεις βουβά και πεισματικά όσα στο παρελθόν σε ενθουσίαζαν. Ακόμη κι αν τώρα νιώθεις πως δεν έχουν να σου προσφέρουν κάτι. Όσο κι αν εξελίσσονται παράλληλα με εσένα και αποκτούν μια ουδέτερη όψη στα μάτια σου, μια κορεσμένη εικόνα, επιμένεις. Επιμένεις στην εικόνα σου που είχες χτίσει με σημείο αναφοράς τους συγκεκριμένους δεσμούς. Όσο κι αν τα χρώματα δεν σου ταιριάζουν πια, πάντα θα τοποθετείς τον εαυτό σου μέσα στο περίγραμμα που εκείνοι σχεδίασαν και όρισαν για σένα.
  Μιλάς λες και πρόκειται για μια δυναστευτική ορμή που σε δένει χειροπόδαρα και που δεν σου επιτρέπει να εντοπίσεις την μοίρα σου στην παλάμη σου. Δεν έχεις μάθει πώς αντιδράς πια; Όταν κάτι γίνεται ρουτίνα, το αμφισβητείς, ακόμη κι αν δεν έχει λόγο αμφισβήτησης. Είναι, όμως, εκείνη η υποψία, ότι εκείνοι που βρίσκονται απέναντι από σενα ίσως και να μην προσπαθούσαν να διατηρήσουν κάτι μαζί σου όταν δεν ενθουσίαζε ο ένας τον άλλον.
  Είναι μικρές, μικρές ενδείξεις που εκείνοι εξακολουθούν να νομίζουν ότι πέρασαν απαρατήρητες κι αμάσητες, ενώ εσύ έχτισες τρόπους να τις αποφύγεις και να καταπιέσεις διαρρηγμένες σχέσεις σε επιβίωση.
  Κι όμως, διστάζεις να το πεις. Και παρότι οι απέναντι ίσως και να μην προσπαθούσαν καν, εσύ θα επαναλαμβάνεις πεισματικά για να θεμελιώσεις σχέσεις. Και θα προσπαθείς να πείσεις πρώτα εσένα τον ίδιο, ότι μένουν άφθαρτες στον χρόνο.