Μεγαλώσαμε στα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου

  Μεγαλώσαμε στα πίσω καθίσματα του αυτοκινήτου, σε κάτι ψάθινες καρέκλες στις ταβέρνες, κάτω από τα σκεπάσματα στο πρώτο μας δωμάτιο. Τα πρώτα μας βήματα, τα κάναμε καθώς μας έσερναν σε κάτι βόλτες εκπαιδευτικές, να κρεμόμαστε από το ένα χέρι και με τα μάτια κάτω να μετράμε τα πλακάκια μέχρι να φτάσουμε κάπου να ξεκουραστούμε. Τους πρώτους μας καβγάδες, τους απέτρεψαν τα υπονοούμενα των γονιών μας, τα οποία υπόσχονταν δικαίωση, κάποτε πιο μετά. Τις πρώτες μας ιστορίες, τις μάθαμε  από τους πρωταγωνιστές τους, τότε που μέναμε άγρυπνοι για δέκα λεπτά ακόμη. Τα πιο σπουδαία διδάγματα, σταματήσαμε να τα ακούμε τόσο ξαφνικά που βούιζαν για χρόνια μέσα στα αυτιά μας. Το πρώτο μας υπεύθυνο περίγραμμα, το χτίσαμε ανάμεσα στα βλέφαρα ξένων που έγιναν γνωστοί και το θεμελιώσαμε με τα αγγίγματά τους. Το πρόσωπό μας το σχηματίσαμε σε κάτι υποψίες που έβρεξαν τον πρώτο συμβολισμό που αποκρυπτογραφήσαμε. Την πρώτη μας εμπιστοσύνη, την δείξαμε σε ό,τι θύμιζε κάτι απ’ τα διδάγματά μας. Τον εαυτό μας τον ονειρευτήκαμε και τον σκηνοθετήσαμε, ανάμεσα σε χίλια δυο που ξέραμε, ότι δεν έφταναν για να μας ορίσουν. Τον ρόλο μας τον εξασκήσαμε σε κάτι εξόδους συγκαταβατικές, που ξέραμε ότι δεν θα μας αρκούσαν. Περιμένοντας την μεγάλη έξοδο, βαφτίσαμε τα πρώτα μας βράδια πρόβες και τα λήξαμε γρήγορα. Όταν ήρθε η ώρα της μεγάλης εξόδου, ξεκινήσαμε φοβισμένοι, ύστερα παγώσαμε και συνέχισε το περίγραμμά μας. Ήρθαν άνθρωποι, μας πλαισίωσαν, ησυχάσαμε ότι δεν είχαμε χάσει τον δρόμο. Ύστερα ήρθαν κι άλλα μάτια, κι άλλα αγγίγματα, διαφορετικά, καλύτερα ή χειρότερα από τα πρώτα μας. Και ήρθαν και οι στιγμές που έπρεπε να πούμε τι μάθαμε από διδάγματα. Κι όσα κι αν θυμόμασταν, η επιβεβαίωση ότι η παύση των διδαγμάτων ήταν η πιο σωστή, αποτελούσε το τελευταίο πόρισμα. Ύστερα από αυτό, δεν συνεχίσαμε. Παραμείναμε παγωμένοι, μετά την προσμονή και πριν την δράση. Και οι στιγμές μας έμοιαζαν δανεισμένες από τα πρώτα μας νανουρίσματα, οι έρωτές μας παροδικοί και ξαναϊδωμένοι, «πολύ πριν γεννηθούμε εμείς», οι ιδέες μας κορεσμένες και αποτυχημένες και οι ανάσες μας ελεγχόμενες και προβλεπόμενες να επαναλαμβάνονται καταδικασμένες σε έναν ρυθμό που να μας προειδοποιεί και να μας προστατεύει, από τις ψευδαισθήσεις που οι μεγαλύτεροι, κατάφεραν πια να ξεσκεπάσουν.

Τις πιο γερές μας αντιστάσεις

  Τις πιο γερές μας αντιστάσεις,
τις χτίζουμε με την απόσταση.
Μόλις χάσουμε το όνομά μας
και μόλις πάψουμε να διεκδικούμε συνειρμούς,
γύρω από την ταυτότητά μας.

  Τα βέβαιά μας βήματα,
συμβαίνουν τυχαία.
Σε εκείνες τις ενδιάμεσες νησίδες,
τις αποκομμένες από όσα θέλουμε να φορέσουμε,
από τις μεγάλες μας στιγμές.

  Τα σταθερά μας συνθήματα,
δεν γράφονται μα χτίζονται.
Πάνω από χιλιάδες άλλες λέξεις
στους τοίχους του δωματίου
που όλο και παχαίνουν,
κλέβοντας τον χώρο μας.

  Τις πιο γερές αλήθειες μας,
τις απελευθερώνουμε.
Σε επαναλαμβανόμενες εισπνοές και εκπνοές,
μέσα σε άδεια βαγόνια τρένων,
που δεν μας βλέπει κανείς.

  Τις πιο γερές ασπίδες μας,
 τις δένουμε με ψέματα,
μπροστά σε πλάτες που λύνονται,
κάποιες βραδιές, σαν το νερό
και σαν τη θάλασσα, που μας λυτρώνει.

   Τα πιο γερά μας όνειρα,
περνάμε τις ζωές μας να τα σκηνοθετούμε,
παλεύοντας με μιαν αυλαία,
που όλο και βαραίνει,
μήπως την προλάβουμε,
φιλόξενη και ξένη.